Nga Anida Cara “Rruga e Dashurisë”Rruga e Dashurisë”


E ke vënë re….në rrugicen rrëzë shtëpisë zhurmën e jehones,tej…

Ajo rrugë nëpërkë e këmbëzbathurit me jelekun ngjyrë vjollcë,atje kalojë çdo mbrëmje.U endeshë në çdo mur e dritare në ato që dallohej që brënda…
Shtëpiza rri e heshtur në mes të përroit të rrjedhshëm,që s’bën zë as zhdërvjedh asgje.

E ke vënë rë tryezen mijëra fletë të shkruara,të hedhura,e të shënuara me rrëfenjen e udhërefyesit lakmitar i cili diç kërkon të zhvasi një botë aq të pasur tëndën….Atë shtëpi se di askush,e s’do t’a dinë asnjëhere.Në të njejtën kohë u hodhem pikërisht aty…aty që kurrkush nuk vinte për vizitë të shtunave,e shtuna kishte bukurinë e çplodhjes me diellin e plotë i cili binte aty ku shkruaja në tryezën e dashur.Tryeza ‘dashuri’,e quaja kështu sepse aty gjenden letrat e shkruara që ti nuk i ke lexuar kurrë…..asnjë ….dikur shkronjat valëviteshin shumë lart gjetke i rrembente era e tërbuar.
Në anën tjëtër përfundonin po aty ndiheshin aq të pambrojtura,i lagte rrëkeja e mbrëmjës vjeshtore së ftohtë….shkrimi aty e shprehja të gjithë mllefin dëshirën për të dashur…. Stilolapsi nuk pushon së shkruari shkruan vazhdimisht si ajo rrëkeja e cila s’ndalet kurrë..kushedi sa fleta u kanë mbushur aq paqesisht po përqafoj shkrimin e dashurisë sa dhe fleten e përfunduar po më inkurajon në shkrim.Rrëzë parvazit në dritare prej kohësh qëndron një pëllumb,pëllumbi i paqes.Ai është si lajmëtar i cili më psherëtin:”shkrimi po të çon të rruga e dashurisë….!” Perdet i lë gjysëm të hapura për arsye që të futet pakëz dritë në tryezën e shkrimit.I ndriçon tej dhe i sjell njëkohësisht të shpirti që kërkon rrugën e dashurisë…….!


Dashuria lind virtytin!
Më shumë vendosmëri dhe të jesh i dashur me përsonin e zemrës,tregon maturi e bindje të thellë për të.Çdokush mendon varjantin e përshtatshëm të ketë jetë pa konflikte e trajtuar në bisedime që mund të jenë të kenaqshmë për të dy.Një rrugë e cila tregon pengese mundimi për të ecur aty por pa e gjetur se ku të çon të vë në veshtirësi të shumëfishtë.Aty kalon ai që beson pikërisht ai që përpiqet t’i shtojë harmoninë e dashurinë,të kuptojë një vështirësi dhe ta shohë si një gjë të patrëndesishmë një konflikt që bëhët aq papritur në familje.Ka të bëjë shumë arsyetimi i të dyve në qoftese s’bihen në një pikësynim atëherë dërgon aty në zjarrin e greminës së s vlerësimit,thyhet dashuria gjithçka e një jetë që kishin planifikuar e krijuar aq botë dashëse kur do kishin lumturinë e ndiçimin për të jetuar me thelbin e një dashurie të qetë.Qetësia dhe plani i një ritmi të besuar por dhe virtyti i lexuar në shpirtin e gjithsecilit mund ta thyej turbimin e një konflikti të pafilluar.E rendësishmë mbetet ajo thelbësorja komunikimi i dashur që I fal çdo ditë tjetri,dhe sfidimi i shumë pakënaqësive që lindin në familje për gjëra aq të pakta të cilat shkaktohen papritur!
*

Për Xhesin
Motra ….
Fjalët janë shumë pak për ty….ndonëse jemi larg po mendoja për ty…si ngahera ,atëherë do të kuptosh kohen që s’jemi më.Dikur shumë larg ka mbetur një zemër zemra e vëllait për motren e tij.Motra ime në qoftese s do të të takoja kurrë atëherë çdo të bëjë?!.Ndoshta edhe gjethet I fantaksi era e ngrirë që lidh dritaren me një çikëz dritë.Sytë e tu shprehin sa gjithe bota dashurinë e cila ngërthen botën tek ajo..e shfletuar porsi argjendi ndriçojnë nga ana tjetër ….zërat që më vijnë të përlotur atje ku jam….motra ime s’ di si t’a shprëh mirënjohjen,dashurinë e paçmuar që lundron për ty…libri ynë është thelbi i kujtimeve të atyrë që ndoshta u kanë humbur…..i ulur në karrike shoh përball portretin e motres sime….. Si lodronim në kopshtin e shtëpisë.Tekefundit për ty motra ime je më e mrekullueshmja…


I vetem për Teatrin
Nje njeri mbi të mirën e një vendi I cili është në dilemë se si të marri e ti riktheji atë që të gjithë duam ,një qytet me vlera të ndriçuara për miresinë që dhuron ai tek të gjithë.Mund të them sikurse edhe po të bëhen shumë të tjerë si disa arrijnë fitoren pikësëpari me pozivitetin që tregojnë në rolet që trajton mirësinë dhe dashurinë që eshtë i gatshëm që të japi çdo moment.E gjen kurdoherë transparent e të drejtpërdrejtë me ate energjinë e shpirtit të tij që edhe ndriçimi I nje pikëzë kristali nuk e ka aq shumë sa ai me shpirt të pashtershëm e energjik.Gjithnje ai njeri aq kreativ e kaq dashuri që dhuron çdo herë kthehet në enërgji e sy çelur për publikun që e ndjek atë.Mjeshteria e të spikaturit në mëndjen e tij flet thjesht unik në aspektin e përkryer dhe të lexuar që mund të ketë në mëndjen qé e karakterizon atë njeri.Më së shumti aktrimet e tij godasin mohojnë perkushtojnë një jetë të çdokujt që na kap mëngjesi e vazhdimi I saj plot aventura e sfida të pambarimta e mund të përballemi vet me to.Vazhdojmë si në një përrallë e cila gllabëron qienen për ti provuar të gjitha,dhe në fund vjen muzgu për nga qetësia e hyrjes në tëresinë e përralles që jeta vazhdon në të.Vetëm një kunder gjithçkaje mban sundimin për të vënë i vetëm ,ngritjen për të qenë në dritë,diti se si ta fuqizoi e të rimëkembi copëzat që pluhuri I ka groposur aq sa të jenë të paarritshmë e pikërisht për ta që arriten ti veshtirësojnë shumë njohuritë mundin shfaqet e plotfuqisë I cili dha një karrjerë të volitshtme të disa syve që shkëlqenin ,e shfaqnin jeten e vartesit të një jete e cila do te ngulte mëndje dhe qenie per drejt nga arti që s’do ta mbyste dot kurrsesi askush.Ai ndërmjet fuqisë lundertare së anijës favorizon atë lundrim pa asnjë lloj pengesë në rrugën e shkëlqimit që po ndjek.Anijet që e sulmojnë me presheri ate anijë po u afrohet një stuhi dhe dallgët po e veshtirësojnë aq shumë saqe i mbyll një erresirë që do shkojnë në të përgjithmonë.Këtë lundrim të pashoqe ndriçimi ngjitet çdo herë në sytë e tij shfaqet e mrekulluara që ai refen tek të gjithë. Nuk dorezohet asnjërerë nëse një shfaqe nuk shkon siç duhet,pritshmeritë shkelqejnë përherë nga duartrokitjet dhe thirrjet e rrufeshme që japin të tjerët për të.Njëri I menduar duke shfaqur aspektin përçues së artit që gjendet në shpirtin e mrekullueshëm që ai mbart e fal kaq shumë vlera të jetës së rrefimin nga filmi.Është Magjike, kaq unike sa vetë dashuria që përçon anëkënd të çdo vendi që ndriçohet nga shfaqet e tij…

“” ”””””
“Të pata thënë…..”

Të pata thënë që do të kujtoj në atë kohë që qëndronim të dy në përqafime,ne të dy ishim aq pranë njeri -tjetrit!Të shkruaja herë për herë ndjenjat që dot si mbaja me vete…Sa herë shoh foton tënde,me shfaqet shëmbëlltyra e fytyres aq të ëmbël që vezulloje ti.Më mungojnë pafundesisht ato ditë pranë teje,shëtitjet e paharrueshme duke vozitur çdo anë nepër lulishte…Dielli lëshonte rrezet e tij të forta ,reflektimet që na ndjekin nga pas në çdo hap që bënim,të dua shumë ti e di .Andej nga shkonim gjurmonin hijet e bashkuara që ecnim të bashkuar .Ndonëse buzëqeshjet që i jepnim njeri tjetrit nuk mungonin prania jote më shtonte dashurinë që shkoja përtej ëndrres për të cilën do të kisha gjithmonë në shpirtin tim ,ai shpirt pushtues i dashurisë për ty.Shkallët që hypnim drejt dashurisë mundoheshim t’i ngjisnim ndjenjat e shkallëzuara e të lëkundura që vendosem t’i arrinim me shndritshmerinë e shkëlqimin e syve me dritën e diellit të pamatë.Vozisnim shtëpitë,rrugën në atë erén e mesditës e fëshferinte në dashurinë tepër të madhe e shpirtit të njeri-tjetrit kaq unike. Lundronte larg, shihte panoramen e mbremjen së muzikës që ngrinte ngjyrat e shpirtit .Atje ku ngjyrat valët e shkëlqyeshmë lartësonin edhe e fuqizonin edhe me shumë përqafimet mallin ndjenjën elektrizuese që shfaqnim së bashku.Dashuria na mësoi si të dashurojmë edhe në mungesë së njerit tjetri.Na dha shpirtin e verbër për të mos u ndarë kurrë nga shpirti që bëlbëzon kurdo dashuri!@anna

Ëndrra e jetës së vërtet!
Qiejt shkëndijonin tokën që fëshfërishte si zë që s ‘ishte I tij.Aty tembulli vazhdonte I argjendtë dhe zbukurimeve me pikturat e kohes së modes.Megjithëse të bukura e shumë shprëhëse ku luhej e tregohet jeta e çdo njëriu cilitdo që merr frymë .Andej jeta ngjante me ëmblemën e përrallës,por çuditërisht ishin te frymëmarrjeve të përditshmë.Zhvlerësuar me veshje të rëndomta e stravagansë me teprisë,ku takimet I ndryshojnë mimikat e fytyrave çdo minutë.Fjala që flet së mendon pavarësisht se mund të vrasi anëkënd pranë teje,në asfaltin e gjatë.Tregimet I përjeton aq reale, saqe mëndja po I bën një shfaqje që e rëndon e shkon në botën e spektatorit që t’i ke përball,ato të ngjajnë me një telajo e pikturuar sipas asaj mëndjes e timbrit që po jehon në të.E kur është fjala për jetën me të ashtuquajturen e këngës ,ajo të mahnit e të jep gjallëri që të kercesh aq sa edhe vetë lundron në imagjitaten që të rebelon mishtë.Jeta është një teater I bukur kur puthja,përqafimi apo një kërcim ngjan me vallëzimin e dallgëvë që s shtërojnë asnjëherë në një ditë imagjinar aq ëndërrimtare!

Botuar nga ELTON LLESHI

Elton Lleshi eshte drejtor i Word press dhe gazetar i pergjithshem i wordpress.com

Lini një Përgjigje

Plotësoni më poshtë të dhënat tuaja ose klikoni mbi një nga ikonat për hyrje:

Stema e WordPress.com-it

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj WordPress.com. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Google

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Google. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Twitter-i

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Twitter. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Facebook-u

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Facebook. Dilni /  Ndryshoje )

Po lidhet me %s

Krijoni sajtin tuaj me WordPress.com
Fillojani
Këtë e pëlqejnë <span>%d</span> blogues: